سرمقاله
رخت چرک های سیاسی دیگر به چشم نمی آیند!
دولت جدید وزرای خودرا معرفی کرد و مجلس بجز سه تن از آنها به باقی رای اعتماد داد.
اینکه معیار وزیر بودن چیست، موضوعی است که هنوز برای جامعه سیاسی ما مشخص نیست. ملاک بیشتر سلیقه ای و مبتنی بر نگرش انتخاب کننده است. در کنار آن گرایش های گروهی نیز از نقش تعیین کننده ای برخوردارند.
ممکن است یک رئیس جمهور قائل به این باشد که وزاریش باید متخصص کار باشند و دیگری برایش مهم نباشد وزیر مربوطه تا چه اندازه با حوزه وزارتی خود از نظر سازوکار حرفه ای نزدیک و یا دور است.
گاهی همین قواعد ساده در رفتار سیاسی تحت تاثیر زدو بندهای پنهان سیاسی، دادو ستد امتیازها و گاه باج گیری های سیاسی قرار می گیرد. در این گیرو دار ممکن است به راحتی جای شایسته و ناشایسته با هم عوض شود.
دو نکته در دادن رای اعتماد به دولت روحانی در مجلس وجود داشت.
نکته اول این بود که، گروهی بخصوص روزنامه کیهان از ابتدای طرح نام زنگنه برای تصدی شرکت نفت تلاش کردند، تا لباس چرک های اورا که به زعم آنها همان قرارداد کرسنت است، بار دیگر به بند سیاست بیاویزند.
تلاش آنها ثمری نداد. از قرار دیگر لباس چرک های سیاسی چرک به نظر نمی رسند و تو ذوق نمی زنند. چه بسا دیگر دیده نمی شوند!
چرا مجلسی ها دیگر به این لباس چرک ها توجهی نکردند و به زنگنه رای اعتماد دادند؟!
آیا آنها پشت پرده امتیازی گرفته اند و برای مدتی از رانتی برخوردار خواهند بود؟!یا اینکه اتفاق دیگری در شرف رخداد است و جریانی در حال شکل گیری است که دیگر به رخت چرک هایی سیاسی از این دست توجه نمی کند! شاید در طول زمان معلوم شده است که بعضی از رخت چرک های سیاسی به واقع رخت چرک نبوده اند، بلکه اینطور نشان داده شده اند.
از طرفی ممکن است طبع سیاسی بگونه ای تغییر یافته باشد که زمان آویختن رخت چرک های سیاسی را سپری شده بداند و دیگر اهمیتی به آنها ندهد. چراکه ممکن است در طول زمان همان رخت چرک نماها منافع ملی را به باد بدهد.
خیلی ها انتظار داشتند،به خاطر هیاهوی کیهان زنگنه رای نیاورد. اما آورد! این اتفاق را می توان چنین تعبیر کرد، شیوه کیهان دیگر کارآمد و موثر نیست و مجلس همسو با کیهان نگاهش را از رخت چرک هایی که هر از گاهی برای این و آن می آویزد، برتافته است. شاید این تحولی در نگاه سیاسی مجلس باشد.
نکته دوم رای نیاوردن نجفی است. او کار کشته کار است و مسولیت پذیر در قبال رفتارش و بدنه آموزش و پرورش اورا قبول دارند همچون زنگنه، اما رای نمی آورد، چرا؟
مجلس در مورد نجفی فقط سیاسی عمل کرد. آنهم بی اعتنا به درخواست های قاطبه اهل آموزش و پرورش.
این مجلس باید نسبت به دولت جدید جایی و به بهانه کسی ضرب شست نشان می داد. پس روی سیاسی ترین فرد کابینه سیاست کرد.
ترکیب آرا و شیوه رفتار مجلس با وزرای پیشنهادی آمیخته با بغض سیاسی بود!
بعضی از نمایندگان مجلس در مورد وزاری پیشنهادی چندان نتوانستند به رانت های مورد نظرشان دست بابند. این بود که بعضی از آرای مخالف و موافق نزدیک بهم بودند.
این نوع رفتارها در جوامع سیاسی دنیا مرسوم است. اما آنهایی که به نظر کمی توسعه یافته ترند، سعی می کنند به موازات خواسته های موکلین خود گام بردارند.
در جامعه سیاسی ما وکلا پس از گرفتن رای از مردم موکلین خودرا به دست فراموشی می سپارند. به خواسته های آنها بی توجه می شوند و خودرا با جریان های شکل گرفته محافل سیاسی وقف می دهند.
به همین خاطر است که نجفی مورد پذیرش اهالی آموزش و پرورش گرفتار بغض سیاسی می شود و زنگنه ای هم که مورد پذیرش بدنه شرکت نفت است نه به خاطر این پذیرش بلکه به دلیل بعضی مصالح و رانت ها به اصطلاح رخت چرک های سیاسی اش دیده نمی شود.
منبع:هفته نامه فرهنگی اجتماعی سیاسی
